XXIII

Máquinas. Olympus E-510, 14-42mm 4/3, 1/160, f/8, 24mm, ISO-100, 23-02-2012. B/N.

Erguéronse fachendosos como columnas de fume dunha cacharela de supersticións de tempos pasados co amencer do pobo e secuestraron as nosas almas como señores do tempo. proclamaron os seus triunfos como definitivos entre sons exultantes de tubas, pífanos, tambores e trompetas e termaron da nosa imaxinación, dándonos ás, e fixeron que soñásemos con agarimar o sol coas xemas dos dedos e mais con navegar as escuridades do océano.

como íamos sospeitar, crédulos, que as nosas ilusión eran unha simple esmola? Mellor aínda, un óbolo co que mercaron a nosa inocencia pola cal quedaron coas nosas almas e as nosas vidas. E cobraron caro ese soldo. Con corpos e con almas. Unhas veces fulminados nun intre fatídico, como unha faísca consumida, as máis, fóronos consumindo de vagar, polo paso inexorábel das horas.

Que son agora? Un revoltallo de ferros oxidados á intemperie. Os entullos dun soño feito fracasar pola súa cobiza e pola desesperación de moitos. Agora xa non nos din nada. Olládeos.

O meu piano azul (Mein blaues Klavier)

 Tenho em casa um piano azul
Mas não sei nenhuma nota.

Está à sombra da porta da cave,
desde que o mundo embruteceu.

Tocavam-o quatro mãos estreladas,
- a Lua cantaba no barco –
Agora os ratos dançam nas claves.

Quebrado está o teclado...

 choro pelo cerúleo defunto.

Ai, amados anjos, abri para mim
- pois comi pão amargo –
enquanto continuo viva, o portão do Paraíso,
mesmo contra a proibição.

Else Lasker-Shüler

Tradução de Xesús Manuel da Torre Martíns

XXII

Olympus E-510, 14-42 mm,  f/4.5, 1/50, 14 mm, ISO-100, 28-5-2009, Santiago de Compostela, B/N.

  

 

Definitivamente, non era o que andaban a buscar. Precisaba mercar roupa para ir decente ás entrevistas de traballo. Tiña tres pantalóns vaqueiros de tres anos e medio máis ou menos que lle sentaban moi mal e as mellores camisas tiñan os pescozos desgastados do uso. Porén, os traxes dos escaparates eran, no mellor dos casos, rechamantes de máis. Demasiadas cores pasteis mal combinadas e daríanlle a sensación dun vendedor de coches das series americanas ou dun hooligan dereitoso e acomodado.   A cabeza bulíalle con pensamentos walterbishopianos e sentiuse raro unha vez máis. Finalmente decidiu coller o bus para volver á casa porque non lle apetecía andar máis. Non puido empregar os bonos e tivo que pagar o billete en metálico. Os asentos estaban todos ocupados. Observou os seus compañeiros. Había moito tempo que só empregaba o coche para moverse. Observou pola fiestra o escaparate unha vez máis e reafirmouse en que nunca sería comercial.  Na seguinte parada baixaron varias persoas e puido sentar nun asento individual. Cando se aproximou o ancián ofreceulle o asento. O vello aduciu unha escusa, cortés e ferinte. Mañá levarei unha camisola de Manowar ou Blind Guardian. Así verán que o heavy non é violencia.   Volveu pensar no escaparate. Como alguén con sentidiño podía ir por aí cunha camisa rosa e un pantalóns de cadros?

Rute (Ruth)

E tu procuras-me junto às sebes.
Oiço saloucar os teus passos
E os meus olhos são pesadas gotas escuras.

Na minha alma florescem docemente as tuas olhadas
 E enchem-se,
Quando os meus olhos se exilam para o sono.

Junto ao poço da minha terra,
Em pé um anjo,
Canta a canção do meu amor,
Canta a canção de Rute.

Else Lasker-Shüler
Tradução de Xesús Manuel da Torre Martíns

XXI

Repasou mentalmente o seu equipo. Levaba de todo. Unha óptica sinxela, un tele e un gran angular, varias tarxetas de memoria e unha batería extra, un flash e unha boa provisión de pillas. Tamén levaba un pequeno pano de microfibra para limpar as lentes. Repasou tamén os consellos que lle deran. Deixouna en auto, porque non tería tempo de ir modificando os parámetros segundo cada momento. Tiña que lle tirar fotos ás faixas, para sacalas completas, reflectindo os slogans e a persoas que termaban delas, e mais facer primeiros planos para que se visen ben as caras. De houber algún incidente, habería de procurar, senón de todos, si ter instantáneas dos principais participantes. Ao final, había que prestarlle especial atención á tribuna e, moi importante, tomar nota dos nomes dos oradores no caderno que gardaba no chaleco. Debía fixarse nos organizadores, porque entre bambolinas sempre hai sucesos curiosos que sempre quedan ben. Finalmente, tiña que moverse canda os fotógrafos dos medios, debía parecer un deles.

Olympus E-510, 14-42 mm 4/3, f/3.5, 1/30, 14 mm, ISO-400, 2 de abril de 2012, Concentración contra os incendios nas Fragas do Eume na Porta do Sol, Vigo. B/N con rexións destacadas.

Ás escondidas á noite (Heimlich zur Nacht)

Escolhi-te

De entre todas as Estrelas.

E estou desperta - uma flor que espreita

Entre a folhagem sussurrante.

Os nossos lábios querem gerar mel

As nossas noites brilhantes acabam de florescer.

No bendito esplendor do teu corpo

O meu coração inflama o seu Céu -

Todos os meus sonhos adoram o teu Ouro,

Eu escolhi-te de entre todas as Estrelas. 

Else Lasker-Shüler

Tradução de Xesús Manuel da Torre Martíns

A Boémia fica à beira-mar (Böhmen liegt am Meer)

Se neste lugar as casas são verdes, vou a uma casa.

Se aqui as pontes são seguras, estou em terra firme.

Se são os trabalhos de amor sempre perdidos, perco-os gostosamente.

Não sou eu, é um que é tão bom quanto eu.

Se uma palavra confina comigo aqui, então deixo-a confinar.

Se a Boémia ainda fica à beira-mar, acredito no mar novamente.

E se ainda acredito no mar, espero encontrar terra.

Se eu o sou, então é-o todo aquele que é tanto como eu.

Não quero nada mais para mim. Quero naufragar no fundo.

No fundo – quer dizer no mar, lá encontrarei novamente a Boémia.

Destruída no fundo, desperta em silêncio.

Agora percebo-o profundamente, e não estou perdido.

Vinde, boémios todos, marinheiros, prostitutas portuárias e navios

desamarrados. Não quereis ser todos boémios, ilírios, Veroneses,

e Venezianos. Interpretai as comédias que fazem rir

e que são para chorar. E enganai-vos uma centena de vezes,

como eu me enganei e nunca resisti às provas,

mas eu resisti-as uma e outra vez.

Como a Boémia as resistiu e um belo dia

foi perdoada à beira-mar e agora fica à beira da água.

Ainda confino com uma palavra e com outro país,

confino, por pouco que seja com tudo cada vez mais

Um boémio, um vagabundo, que não tem nada, a quem nada detém,

hábil apenas para ver, do mar, o que é discutível, a terra da minha escolha.

  Ingeborg Bachmann: Letzte, unveröffentlichte Gedichte (Tradução de Xesus Manuel da Torre Martíns)

ETANOL α

Esperto na noite fría agardando que a tea azulada se consuma.

Non teño forza nos brazos para me erguer e dóenme tanto os dentes.

A cidade reflicte no seu contrapunto salgado

e as siluetas das montañas que a circundan tremen

agardando que as sombras entristecidas acouguen

e choren sen bágoas a súa compaixón inútil.

Non teño forzas para me erguer do chan, tan enxoito e poeirento.

E unha besta devórame lentamente as entrañas

e as sombras tristes choran esas bágoas contra a diafonía salgada.

E pecho os ollos con forza coma quen se suicida

coma un can que, preso, ouvea o seu blues triste

máis que unha canción de negros do delta.

Non é necesario ter sido escravo para doerse polos lategazos.

A chama azulada treme, confusa, máis unha vez.

Quizais vacile outra.

Novo golpe dos 18

Delatores dos baixos fondos da cidade compostelá confirman o inminente golpe delictivo da banda dos 18. Segundo estes informes, planean dar un golpe nalgún punto da periferia compostelana, amparándose na despreocupación das forzas de orde público nos actos delictivos comúns, centradas noutras tarefas prioritarias. Os confidentes afirman que se vai desprazar unha parte da banda desde outras cidades galegas até a capital galega. Afirman que se trata dunha organización delictiva de carácter moi perigoso e que está moi ben organizada.

Até o de agora descoñecemos o nome do xefe da banda, ou dos cabecillas máis prominente. A falta dunha cabeza dirixente fai máis complexas as investigacións. Por outra parte, aseguran que teñen a súa base de operacións en Vigo, onde teñen un refuxio seguro nun antro cuxo nome, por decencia, non referiremos aquí. Ao parecer existe certa colaboración con outras organizacións viguesas.

O golpe é inminente, polo que se solicita a colaboración cidadá. Se observa un grupo sospeitoso polos arredores da estación de buses de Santiago, pregamos que se poñan en contacto inmediatamente coa Garda Civil. Únicamente o benemérito corpo pode dar conta desta banda de maleantes. 

Proba de cargo núm. 2. Que planea a banda dos 18?

Inusitado

Neuronas en acción - xxnano1106xx

O seco son escoitouse desde a profunda escuridade. Recoñecino ao instante, tan característico, nese éter lúgubre, cálido e cincento. Pouco se pode engadir, pois as palabras enmudecen cando se miden co berro contido dun 9 mm. Déixome levar. Se teño xente diante, fágome o mouco, como se non escoitara nada. Disimulo e me sae ben. Ninguén sospeita do ocorrido.

Ao principio pensei na posibilidade dun accidente. Logo na opción dun suicidio. Tiña outra imaxe destes, mesmo cando se trataban de versións sofisticadas con armas semiautomáticas polo medio. Cría, na miña inocencia, que se traba dun acto de dignisima enteireza. Porén, decátome agora do errado que estaba. Trátase dun acto de covardía, ou de inutilidade extrema. Son, ademais, moi sucios. Tamén estaba equivocado sobre o autor do disparo. Corrixo, sobre a autora do disparo.

Quen podía sospeitar as consecuencias de que ela actuase así? As demais íano ter en conta. Con todo, cando Neurona Parva decidiu que había que visionar o vídeo, en directo, de «Baby» de Justin Bieber para ver quen era e de que ía, por curiosidade inxenua, calculou mal as implicacións. Unhas quedaron en estado de shock e outras tolearon de todo. Algunha deixou de vivir para sempre por mor do impacto do merengue tonal e da saturación melosa da voz dese individuo abxecto.

Confundín de plano os acontecementos. Ocorréuseme nun primeiro momento que Neurona Intelixente, a miña querida amiga, optara por deixara este mundo: subestimeina outra vez. O cálculo frío e as súas dotes de mando impresiónanme porque se puxeron en marcha de novo, esta vez por propia supervivencia. Agora xace inerte na escuridade cerebral máis absoluta. Neurona Mala, a que se ocupa dos meus máis escuros desexos e imaxina as máis inconfesábeis perversións, observa, coa arma ao cinto, os restos calados e de esguello vixía os lamentos de Boa, acubillada nunha esquina. Chora sen consolo. Intelixente finxe estupefacción, mais, de fitar nos seus trazos, acertaría co reflexo da satisfacción absoluta polo éxito da conxura. O resto, aliviadas e hipócritas, fan coma que non pasou nada.